Ouders‎ > ‎Columns‎ > ‎Columns Ouders‎ > ‎

Column van Natasja: Medicalisering

Geplaatst 10 jan. 2014 06:30 door Nely Sieffers   [ 10 jan. 2014 06:30 bijgewerkt door Webmaster UW Ouderplatform ]
“Ik ga dood. Mijn hersens gaan afrotten. Ik ben in de war. Veel mensen gaan dood in hun slaap.”(01-08-2013)

“De spoken die komen. Ze eten je hersens op. Ze verbranden je. Mijn gedachten zijn de baas over me. Ik ben gek in mijn hoofd.”(03-08-2013)
“Ik ben bang dat hij me dood maakt, de moordenaar.”(04-08-2013)
“Ben je wel echt mijn moeder, bewijs het eens…..”(05-08-2013)
“Ik wil je doodknijpen, want ik vind je zo lief, maar ik doe het niet.”(06-08-2013)
“Mama help me, want ik ben heel erg gestoord.”(07-08-2013)

Een greep uit de lijst. De lijst met uitspraken is lang. En er hoort ook gedrag bij. Onrustig, wanhopig gedrag. Zichzelf niet in de hand hebben. Over de reling van de galerij willen klimmen en springen. Met als absoluut dieptepunt de avond dat Zoon gilde dat hij mijn buik open wilde snijden om terug te kruipen. Onder de douche kreeg ik hem kalm, met warm water. En ik kreeg hem in bed. Dochter knuffelen, geruststellen, ze had alles gezien. Heel stil en rustig had ze gewacht, in een hoekje van de kamer, tot haar broertje sliep. Ik mailde de kinderpsychiater. Die de volgende ochtend prompt aan de telefoon hing. Meteen stoppen met afbouwen van de medicatie, was zijn antwoord. En blijven mailen of bellen. En langskomen. Snel ging het weer beter. En altijd is daar weer de kinderpsychiater, of de casemanager, vertrouwd.

We hadden het echt geprobeerd, het afbouwen, heel gecontroleerd, heel langzaam, al twee keer. Om te kijken of Zoon met minder medicatie toekon. Omdat je eigenlijk helemaal niet wil dat hij medicatie krijgt. En omdat het zo goed met hem ging. Zou hij dan toch zonder kunnen? Je hoopt het zo, als moeder van je kind. Maar het kon niet. En alles heb je al gedaan. Je hele leven is ingericht op de juiste opvoeding. Je hebt structuur en regelmaat. Zoon krijgt het juiste onderwijs, op maat. Je werkt als moeder samen met school, met de hulpverlening. Aan alle voorwaarden heb je voldaan. En toch raakt Zoon soms psychotisch. En heeft hij zich niet in de hand. Het ligt niet aan je opvoeding. Het zit in het kind, van binnen. Hij weet het zelf. Hij benoemt het zelf. Hij heeft de medicatie nu nodig.

Ik zie mezelf nog staan, de eerste keer in de apotheek. Toen ik met het recept voor het eerst de medicatie haalde. Ik huilde. “Sterkte mevrouw.”, zeiden ze bij de apotheek. Nog steeds voel ik me naar, als ik naar de apotheek ga. Het went wel wat. Samen met de kinderpsychiater maken we de overgang naar een beter medicijn, waar minder van nodig is om hetzelfde effect te bereiken. Maanden zijn er voor uitgetrokken om de overgang te voltooien. Omdat het zo nauw luistert. Omdat Zoon zo gevoelig reageert op maar de kleinste verandering. En hij krijgt therapie. Creatieve therapie. Het werkt. Zoon doet het heel goed.

Pas was ik weer bij de JGGZinstelling, voor een evaluatie. En we bespraken hoe Zoon opknapt. Welke sprongen hij maakt. Er bestaat een kans dat hij nog heel lang medicatie nodig heeft. Als de psychotische ontwikkeling doorzet. Er bestaat een kans dat hij er vanaf komt en het zonder medicatie redt. We gaan het beleven. De komende jaren. We leven in het nu. We genieten. Niemand kan in de toekomst kijken. Gelukkig maar.

Maak van een mug een vlinder, elke dag weer.

Natasja

Denken in mogelijkheden,
van kwetsbaarheid naar kracht,
onderwijs,
dochter in de puberteit,
zoon autisme/MCDD (102) keer gelezen

Comments