Ouders‎ > ‎Columns‎ > ‎Columns Ouders‎ > ‎

Gemis

Geplaatst 29 aug. 2015 13:02 door Nely Sieffers   [ 29 aug. 2015 13:16 bijgewerkt door Webmaster UW Ouderplatform ]


Vandaag las ik het soort verhaal dat ik een paar weken geleden heb geschreven, maar nooit heb gedeeld, geschreven door een andere moeder…

Dit blog was even zo herkenbaar, zo dichtbij dat ik het niet droog hield. Begrijp me niet verkeerd, ik hou zielsveel van mijn meisje, gewoon zoals ze is, met al haar bijzonderheden, haar onbedoelde, maar hilarische humor, haar goudeerlijkheid en zelfs haar pittige buien, maar heel soms besef ik hoe het had kunnen zijn voor ons als gezin, voor onze naasten, maar vooral voor onze dochter zelf, als alles anders was gelopen.

Mijn stukje van een paar weken geleden: 

Gemis

Ons meisje (10 jaar) vol tegenstellingen, een lijfje wat in sneltreinvaart ontwikkelt en een geest, die voor altijd blijft hangen op de leeftijd van een peuter/kleuter. Ik vind het moeilijk, heel moeilijk zelfs… Haar ontwikkelende lijf confronteert mij met haar verstandelijke beperkingen. Hoe lang kan zij nog als mijn kleine meisje voelen als ik topjes, scheermesjes en deo moet kopen voor haar?

Hoe kun je het meisje dat ze had kunnen zijn zo intens missen? Het meisje wat ze nooit zal zijn, de vrouw die ze nooit zal worden… ik ken dat meisje niet, ik ken die vrouw niet, maar soms, heel soms mis ik haar vreselijk… Dan laat ik het verdriet even toe, huil om gemiste kansen, voor ons gezin, voor ons fantastische meisje….om me dan weer te herpakken.

Meestal laat ik dit soort gedachten niet toe, want ik heb in het ‘zorgwereldje’ waar ik in ben beland na de geboorte van onze dochter, zoveel ergere dingen gezien, dan het hebben van een kind met beperkingen. Dus meestal geef ik mezelf een schop onder mijn kont; ‘count your blessings’ zeg ik dan tegen mezelf. Om daarna mijn bijzondere meisje een dikke knuffel te geven en haar enorme sterke broer en hun fantastische papa nog eens te vertellen hoe trots ik op hen ben en hoe veel ik van hen hou….

Maar soms heel soms…zoals vandaag…..laat ik het toe… heel even mag ik van mezelf verdrietig zijn om het meisje dat ik nooit zal kennen, het meisje wat ze nooit zal zijn, de vrouw die ze nooit zal worden…

Geschreven door: Debby